Pozytywny Portal Psychologiczny - Psychologia i zycie
Strona Główna
Człowiek
Temperament
Osobowość
Emocje
Umysł
Inteligencja

Psychologia i życie
Związki
Dzieci
Stres
Zdrowie
Praca

Teoria temperamentu zahamowanego i niezahamowanego ( Jerome Kagan)

Jerome Kagan zwrócił uwagę na wyniki badań wskazujące, że nieśmiałość - lękliwość versus śmiałość - towarzyskość w bardzo małym stopniu zmienia się wraz z wiekiem. Przypuszczał, że to czy dziecko zareaguje na niezwykłe wydarzenie uśmiechem czy płaczem może miec podłoże biologiczne, genetyczne.

W swoich badaniach skupił sie właśnie na tej charakterystyce i na jej podstawie wyodrębnił dwie kategorie: temperament zahamowany i temperament niezahamowany. Kategorie te odnoszą się do pierwszych reakcji dziecka na zdarzenia (osoby, bodźce, sytuacje) nieznane. Okazało się, że 10 % dzieci rasy białej przejawiało temperament zahamowany, a 25 % temperament niezahamowany. Dzieci o temperamencie zahamowanym milkły, były onieśmielone, czy też wystraszone. Te z niezahamowanym temperamentem łatwo i odważnie nawiązywały kontakt oraz spontanicznie okazywały emocje. Okazało się także, że w porównaniu z dziećmi rasy białej chińskie dzieci były częściej spokojniejsze i bardziej lękliwe.

Jerome Kagan korzystał z różnych wskaźników fizjologicznych i biochemicznych temperamentu zahamowanego. Zwracał uwagę na pomiary częstości i zmienności skurczów serca, przyspieszenie akcji serca, rozszerzenie źrenic i poziom noradrenaliny w moczu w reakcji na stres psychiczny, a także pobierał próbki śliny i badał napięcie mięśni szkieletowych krtani i strun głosowych wyrażające się w zaburzeniach głosu i zmianie w podstawowej częstotliwości wypowiedzi słownych. W zależności od wieku dziecka stwarzał także rożne sytuacje w których obserwowano jak dzieci reagują np. na: rozłąkę z matką, kontakt z nieznanymi przedmiotami (niezwykłymi zabawkami, dźwiękami), kontakt z nieznaną osobą, czy też grupą osób (dzieci, dorosłych), czy też jak często spoglądają i nawiązują kontakt wzrokowy.

Do pozytywnych akcentów badan Kagana należy fakt, że około 30 % dzieci o temperamencie zahamowanym wyzbywało się nieśmiałości zanim poszły do przedszkola. Kluczową role w tym przypadku odgrywali rodzice, szczególnie matki tych dzieci, które pomagały im uporać sie z nieśmiałością i lękliwością. Te matki, które rozmawiały z dziećmi o ich problemach, słuchały i radziły bez osądzania przekazując, że trzeba radzi sobie z problemami sprawiały, że dzieci uczyły się przełamywać swoją nieśmiałość. Postawa opiekuńcza i chronienie dziecka przed stresami nie wpływała dobrze na przełamanie nieśmiałości i lękliwości. Lepsze rezultaty osiągały te matki, które stwarzały dzieciom odpowiednie możliwości i wywierały łagodny nacisk aby dzieci były bardziej otwarte i towarzyskie.

Pozytywny wpływ na przezwyciężanie nieśmiałości i lękliwości miało także rozwijanie zdolności emocjonalnych i społecznych. Po przełamaniu lęku dzieci cieszyły sie z udanych interakcji z innymi i zwiększały swoją pewność siebie. Wynika z tego, że można zmieniać wrodzone cechy a zdolności emocjonalne można rozwijać i kształcić nawet w późniejszym wieku.



Rozwój
Uczenie się
Inteligencje Wielorakie
Inteligencja emocjonalna
Inteligencja społeczna
Umiejętności społeczne
Komunikacja
Twórczość

Psychologia Pozytywna
Psychologia pozytywna
Miłość
Mądrość
Szczęście

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.

Tomasz Zaręba 2007
Copyright © 2006
Design by: d4u.hut2.ruPowered by PHP-Fusion © 2003-2005635709 Unikalnych wizyt

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie